Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως

Η περικοπή του μισθού εμπίπτει στην έννοια "απόλυση"

Υπηρεσία Τύπου και Πληροφόρησης Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΥΠΟΥ αριθ. 135/15

Λουξεμβούργο, 11 Νοεμβρίου 2015

Απόφαση στην υπόθεση C-422/14

Cristian Pujante Rivera κατά Gestora Clubs Dir, SL και Fondo de Garantía Salarial

________________________________________

Η λήξη συμβάσεως εργασίας μετά την άρνηση του εργαζομένου να αποδεχθεί μονομερή και ουσιώδη μεταβολή εις βάρος του των ουσιωδών στοιχείων της συμβάσεως συνιστά απόλυση κατά την έννοια της οδηγίας για τις ομαδικές απολύσεις

Αν γινόταν δεκτό ότι η μη αποδοχή από τον εργαζόμενο μειώσεως αποδοχών κατά 25 % δεν εμπίπτει στην έννοια της απολύσεως, τούτο θα περιόριζε την πλήρη αποτελεσματικότητα της οδηγίας και θα υπονόμευε την προστασία των εργαζομένων

Προκειμένου να διαπιστωθεί αν υφίσταται ομαδική απόλυση, μια οδηγία της Ένωσης ορίζει ότι, για τον υπολογισμό του αριθμού των απολύσεων εξομοιώνονται προς τις απολύσεις όλες οι λήξεις της σύμβασης εργασίας που γίνονται με πρωτοβουλία του εργοδότη για έναν ή περισσότερους λόγους, οι οποίοι δεν έχουν σχέση με το πρόσωπο των εργαζομένων, υπό τον όρο ότι οι απολύσεις είναι τουλάχιστον πέντε.

Σύμφωνα με την ισπανική νομοθεσία, σε επιχειρήσεις που απασχολούν από 100 έως 300 εργαζόμενους, ως «ομαδική απόλυση» νοείται η λύση συμβάσεων εργασίας για αντικειμενικούς λόγους, όταν, εντός περιόδου ενενήντα ημερών, η λύση αυτή αφορά τουλάχιστον 10 % του αριθμού των εργαζομένων.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2013, η εταιρία Gestora Clubs Dir, SL απασχολούσε 126 εργαζόμενους, εκ των οποίων 114 απασχολούνταν με σύμβαση αορίστου χρόνου και 12 με σύμβαση ορισμένης διάρκειας. Μεταξύ 16 και 26 Σεπτεμβρίου 2013, η Gestora προέβη σε 10 ατομικές απολύσεις για λόγους αντικειμενικούς, στις οποίες περιλαμβανόταν η απόλυση του Cristian Pujante Rivera. Στα διαστήματα των 90 ημερών που προηγήθηκαν και ακολούθησαν την τελευταία από τις απολύσεις αυτές για αντικειμενικούς λόγους, λύθηκαν άλλες 27 συμβάσεις για διαφορετικούς λόγους (όπως, μεταξύ άλλων, λόγω λήξης της διάρκειας των συμβάσεων ή λόγω εθελουσίας εξόδου των εργαζομένων). Μεταξύ των λήξεων αυτών περιλαμβανόταν η λήξη της συμβάσεως μιας εργαζομένης η οποία συμφώνησε σε λύση της, αφού ενημερώθηκε για τη μεταβολή των όρων εργασίας της (συνιστάμενη σε μείωση των τακτικών αποδοχών της κατά 25 %, για τους ίδιους αντικειμενικούς λόγους με αυτούς που προβλήθηκαν για τις λοιπές απολύσεις που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 16 και 26 Σεπτεμβρίου 2013). Η Gestora αναγνώρισε μεταγενέστερα ότι οι τροποποιήσεις της συμβάσεως εργασίας που ανακοίνωσε στην εργαζομένη αυτή υπερέβαιναν τις επιτρεπόμενες από την ισπανική νομοθεσία ουσιώδεις μεταβολές των όρων εργασίας και δέχθηκε να τής καταβάλει αποζημίωση.

Ο C. Pujante Rivera άσκησε αγωγή κατά της Gestora και του Fondo de Garantía Salarial (Ταμείου Εγγυήσεως Μισθών) ενώπιον του Juzgado de lo Social n° 33 de Barcelona (δικαστήριο εργατικών διαφορών n° 33 της Βαρκελώνης, Ισπανία), προβάλλοντας ότι η Gestora όφειλε να εφαρμόσει τη διαδικασία περί ομαδικών απολύσεων. Κατά τον C. Pujante Rivera, αν ληφθούν υπόψη οι λήξεις συμβάσεων που έλαβαν χώρα στα διαστήματα των 90 ημερών που, αντιστοίχως, προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη δική του απόλυση, το αριθμητικό όριο που προβλέπει η ισπανική νομοθεσία συμπληρώθηκε δεδομένου ότι, εκτός από τις περιπτώσεις εθελουσίας εξόδου (που ανέρχονταν σε 5), όλες οι λοιπές λήξεις συμβάσεων συνιστούν απολύσεις ή λήξεις της συμβάσεως που εξομοιώνονται προς απολύσεις.

Το εθνικό δικαστήριο υποβάλει στο Δικαστήριο διάφορα ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία της οδηγίας.

Με τη σημερινή του απόφαση, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι οι εργαζόμενοι με σύμβαση συναφθείσα για ορισμένο χρόνο ή για ορισμένη εργασία πρέπει να θεωρούνται ως εργαζόμενοι που απασχολούνται «συνήθως», κατά την έννοια της οδηγίας, στην οικεία εγκατάσταση. Διαφορετική ερμηνεία θα μπορούσε να στερήσει το σύνολο των εργαζομένων που απασχολεί η εν λόγω επιχείρηση από τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζει η οδηγία και, συνεπώς, να περιορίσει την πρακτική αποτελεσματικότητα της οδηγίας. Εντούτοις, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι οι εργαζόμενοι των οποίων οι συμβάσεις λήγουν λόγω κανονικής συμπληρώσεως του χρονικού διαστήματος για το οποίο συνήφθησαν δεν πρέπει να συνυπολογίζονται προκειμένου να εκτιμηθεί αν υφίσταται «ομαδική απόλυση» σύμφωνα με την οδηγία.

Το Δικαστήριο προσθέτει ότι, προκειμένου να διαπιστωθεί αν υφίσταται ομαδική απόλυση κατά την έννοια της οδηγίας, ο όρος κατά τον οποίο οι απολύσεις είναι τουλάχιστον πέντε αφορά όχι τις λήξεις συμβάσεων εργασίας που μπορούν να εξομοιωθούν προς απόλυση, αλλά αποκλειστικά τις απολύσεις υπό στενή έννοια. Τούτο προκύπτει κατά τρόπο σαφή από το ίδιο το γράμμα της οδηγίας, οποιαδήποτε δε άλλη ερμηνεία η οποία σκοπεί στη διεύρυνση ή τον περιορισμό του πεδίου εφαρμογής της οδηγίας θα είχε ως αποτέλεσμα να στερήσει από τον επίμαχο όρο, κατά τον οποίο «οι απολύσεις είναι τουλάχιστον πέντε», κάθε πρακτική αποτελεσματικότητα.

Τέλος, το Δικαστήριο αποφαίνεται επίσης ότι, η εκ μέρους του εργοδότη ουσιώδης μεταβολή, μονομερώς και εις βάρος του εργαζομένου, ουσιωδών στοιχείων της συμβάσεως εργασίας του εργαζομένου αυτού για λόγους οι οποίοι δεν έχουν σχέση με το πρόσωπό του εμπίπτει στην έννοια «απόλυση» κατά την οδηγία. Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το χαρακτηριστικό των απολύσεων είναι η έλλειψη συναίνεσης του εργαζομένου. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης υπόθεσης, η λήξη της συμβάσεως εργασίας της εργαζομένης η οποία συμφώνησε στη λύση αυτής οφείλεται στη μονομερή μεταβολή εκ μέρους του εργοδότη ενός ουσιώδους στοιχείου της συμβάσεως εργασίας, για λόγους οι οποίοι δεν έχουν σχέση με το πρόσωπο της εν λόγω εργαζομένης. Επομένως η λήξη αυτή συνιστά απόλυση. Συγκεκριμένα, αφενός, στο μέτρο που η οδηγία σκοπεί στην ενίσχυση της προστασίας των εργαζομένων σε περίπτωση ομαδικών απολύσεων, η έννοια της απολύσεως δεν πρέπει να ερμηνεύεται στενά. Αφετέρου, με την εναρμόνιση των κανόνων περί ομαδικών απολύσεων, επιδιώκεται η διασφάλιση ισοδύναμης προστασίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων στα διάφορα κράτη μέλη καθώς και η εξομοίωση των επιβαρύνσεων που συνεπάγονται οι προστατευτικοί αυτοί κανόνες για τις επιχειρήσεις της Ένωσης. Η παροχή της προστασίας και η άσκηση των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται στους εργαζομένους βάσει της οδηγίας συναρτάται άμεσα με την έννοια της απολύσεως. Επομένως, η έννοια αυτή έχει άμεσο αντίκτυπο επί των επιβαρύνσεων που συνεπάγεται η προστασία των εργαζομένων. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε εθνική ρύθμιση ή ερμηνεία της εν λόγω έννοιας με την οποία θα γινόταν δεκτό ότι, σε περίπτωση όπως η επίμαχη εν προκειμένω, η λύση της συμβάσεως εργασίας δεν συνιστά απόλυση κατά την έννοια της οδηγίας, θα μετέβαλε το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και, επομένως, θα περιόριζε την πλήρη αποτελεσματικότητά της.

________________________________________

ΥΠΟΜΝΗΣΗ: Η προδικαστική παραπομπή παρέχει στα δικαστήρια των κρατών μελών τη δυνατότητα, στο πλαίσιο της ένδικης διαφοράς της οποίας έχουν επιληφθεί, να υποβάλουν στο Δικαστήριο ερώτημα σχετικό με την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης ή με το κύρος πράξεως οργάνου της Ένωσης. Το Δικαστήριο δεν αποφαίνεται επί της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου. Στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να επιλύσει τη διαφορά σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου. Η απόφαση αυτή δεσμεύει, κατά τον ίδιο τρόπο, τα άλλα εθνικά δικαστήρια που επιλαμβάνονται παρόμοιου προβλήματος.

________________________________________

Ανεπίσημο έγγραφο προοριζόμενο για τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, το οποίο δεν δεσμεύει το Δικαστήριο.

Το πλήρες κείμενο της αποφάσεως είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα CURIA από την ημερομηνία δημοσιεύσεώς της

Επικοινωνία: Estella Cigna-Αγγελίδη  (+352) 4303 2582

Στιγμιότυπα από τη δημοσίευση της αποφάσεως διατίθενται από το «Europe by Satellite»  (+32) 2 2964106

ΑΤΖΕΝΤΑ, 13/11/2015

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

ΑΤΖΕΝΤΑ

Λουξεμβούργο, 13/11/2015

Υπηρεσία Τύπου

και Πληροφόρησης

Ελληνικό Τμήμα

(Ανεπίσημο έγγραφο, με την επιφύλαξη τροποποιήσεων)

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

Τρίτη 17 Νοεμβρίου

ΔΕΕ: Απόφαση RegioPost (DE- Δημόσιες συμβάσεις- Όριο κατώτατου μισθού)

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου

ΓΔΕΕ: Απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής (EL- Κοινή αγροτική πολιτική- Διορθώσεις- Επιστροφή 101 εκατ. ευρώ)

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου

H κα Bettina Jakobsen, νέο μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, αναλαμβάνει επισήμως τις δεσμεύσεις της σύμφωνα με τις Συνθήκες ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου

ΔΕΕ: Απόφαση Verein für Konsumenteninformation (DE- Προστασία του καταναλωτή- Δικαίωμα έκτακτης καταγγελίας)

ΓΔΕΕ: Απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής (ES- Κρατικές Ενισχύσεις- Επέκταση ψηφιακής επίγειας τηλεόρασης)

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου

ΔΕΕ: Απόφαση Banif Plus Bank (HU- Προστασία των επενδυτών- Δάνεια σε ξένο νόμισμα)

Τρίτη 17 Νοεμβρίου

ΔΕΕ: Απόφαση RegioPost (DE- Δημόσιες συμβάσεις- Όριο κατώτατου μισθού)

C-115/14, RegioPost GmbH & Co. KG κατά Stadt Landau in der Pfalsz

Η RegioPost GmbH & Co. KG (RegioPost) είναι γερμανικός πάροχος ταχυδρομικών υπηρεσιών. Το Stadt Landau in der Pfalsz είναι δήμος του Länder της Ρηνανίας-Παλατινάτου στη Γερμανία το οποίο τον Απρίλιο 2013 προκήρυξε διαγωνισμό σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη σύναψη δημόσιας σύμβασης με αντικείμενο τις ταχυδρομικές υπηρεσίες. Σχετικά με την «οικονομική και χρηματοοικονομική επάρκεια» του αναδόχου, στο διαγωνισμό προβλεπόταν ότι οι δημόσιες συμβάσεις μπορούν να συνάπτονται μόνο με επιχειρήσεις οι οποίες, κατά την υποβολή της προσφοράς, δεσμεύονται εγγράφως να καταβάλλουν στο προσωπικό τους αμοιβή τουλάχιστον 8,50 ευρώ την ώρα. Σε αντίθετη περίπτωση η προσφορά αποκλειόταν από την αξιολόγηση.

Το Μάιο του 2013, η RegioPost υποστήριξε ότι οι δηλώσεις περί κατώτατου ορίου αμοιβής ήταν αντίθετες προς το δίκαιο των δημοσίων συμβάσεων και δεν υπέβαλε τη σχετική δήλωση. Τον Ιούλιο του 2013, το Stadt Landau in der Pfalz ενημέρωσε τη RegioPost ότι η προσφορά της δεν ήταν δυνατόν να αξιολογηθεί εξαιτίας της μη υποβολής των απαιτούμενων δηλώσεων.

Το Oberlandesgericht Koblenz (ανώτερο περιφερειακό δικαστήριο του Koblenz, Γερμανία) ζητά από το Δικαστήριο να απαντήσει, μέσω προδικαστικής απόφασης, εάν οι προαναφερόμενες διατάξεις της νομοθεσίας του Länder της Ρηνανίας-Παλατινάτου αντιβαίνουν στο δίκαιο της Ένωσης.

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου

ΓΔΕΕ: Απόφαση Ελλάδα κατά Επιτροπής (EL- Κοινή αγροτική πολιτική- Διορθώσεις- Επιστροφή 101 εκατ. ευρώ)

Τ-107/14

Το 2008 και 2009 οι υπηρεσίες της Επιτροπής διενήργησαν ελέγχους των δαπανών που πραγματοποιήθηκαν από την Ελλάδα στον τομέα της κοινής γεωργικής πολιτικής κατά τους οποίους διαπίστωσαν διάφορες πλημμέλειες κατά την εφαρμογή του καθεστώτος των δικαιωμάτων ενιαίας ενίσχυσης και στον τομέα της πολλαπλής συμμόρφωσης.

Το 2013, με την εκτελεστική της απόφαση 2013/763/ΕΕ, η Επιτροπή απέκλεισε από την κοινοτική χρηματοδότηση ορισμένες δαπάνες, τις οποίες είχε δηλώσει η Ελλάδα, συνολικού ύψους 101 044 605,97 ευρώ, εκ των οποίων 78 813 783,87 ευρώ αφορούσαν την ενιαία ενίσχυση και 22 230 822,10 ευρώ την πολλαπλή συμμόρφωση.

Η Ελλάδα ζητά από το ΓΔΕΕ την ακύρωση της απόφασης και προβάλλει οκτώ λόγους ακύρωσης μεταξύ των οποίων την έλλειψη νομίμου βάσεως για την επιβολή διορθώσεων, παράβαση των αρχών της ασφάλειας δικαίου και της αναλογικότητας, υπέρβαση των άκρων ορίων της υφιστάμενης διακριτικής ευχέρειας της Επιτροπής, και εσφαλμένη ερμηνεία των κριτηρίων κατανομής του εθνικού αποθέματος.

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου

H κα Bettina Jakobsen, νέο μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, αναλαμβάνει επισήμως τις δεσμεύσεις της σύμφωνα με τις Συνθήκες ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου

ΔΕΕ: Απόφαση Verein für Konsumenteninformation (DE- Προστασία του καταναλωτή- Δικαίωμα έκτακτης καταγγελίας)

C-326/14, A1 Telekom Austria κατά Verein für Konsumenteninformation

Η Verein für Konsumenteninformation είναι ένωση για την πληροφόρηση των καταναλωτών στην Αυστρία. Η A1 Telekom Austria AG είναι αυστριακή εταιρία τηλεπικοινωνιών. Η Verein für Konsumenteninformation άσκησε συλλογική αγωγή παράλειψης κατά της A1 Telekom Austria, με την οποία ζητούσε την καταδίκη της εν λόγω εταιρίας σε παύση χρήσεως και επικλήσεως, στις εμπορικές σχέσεις της με τους πελάτες, συγκεκριμένων ρητρών των γενικών όρων συναλλαγών που προβλέπουν αναπροσαρμογή των τιμολογίων των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών σε συνάρτηση με την εξέλιξη του δείκτη τιμών καταναλωτή. Η πρωτοδίκως εκδοθείσα απόφαση έκανε, στο σύνολό τους, δεκτά τα αιτήματα της Verein für Konsumenteninformation. Η A1 Telekom Austria άσκησε ανεπιτυχώς έφεση στην πρωτόδικη απόφαση.

Στο πλαίσιο της αιτήσεως αναιρέσεως της A1 Telekom Austria κατά της εφετειακής αποφάσεως το Oberster Gerichtshof (Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστρίας) ζητά από το Δικαστήριο να απαντήσει, μέσω προδικαστικής απόφασης, εάν η οδηγία 2002/22/ΕΚ για την καθολική υπηρεσία και τα δικαιώματα των χρηστών όσον αφορά δίκτυα και υπηρεσίες ηλεκτρονικών επικοινωνιών συνεπάγεται την ύπαρξη υπέρ των συνδρομητών δικαιώματος καταγγελίας της συμβάσεως χωρίς κυρώσεις άμα τη γνωστοποιήσει των εν λόγω αναπροσαρμογών των τιμολογίων, σύμφωνα με την προβλεπόμενη στη σύμβαση μέθοδο τιμαριθμικής αναπροσαρμογής.

ΓΔΕΕ: Απόφαση Ισπανία κατά Επιτροπής (ES- Κρατικές Ενισχύσεις- Επέκταση ψηφιακής επίγειας τηλεόρασης)

T- 461/13,

Το 2007, περισσότερο από το 98% του ισπανικού πληθυσμού λάμβανε αναλογικό τηλεοπτικό σήμα. Κατά το ίδιο έτος, το ισπανικό υπουργικό συμβούλιο υιοθέτησε το «εθνικό πρόγραμμα» για τη μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή τηλεόραση. Σύμφωνα με το «εθνικό πρόγραμμα», το ψηφιακό σήμα θα έπρεπε να έχει παρόμοια πληθυσμιακή κάλυψη με αυτή του αναλογικού. Το 2008, το αρμόδιο ισπανικό υπουργείο συμφώνησε με τις αυτόνομες κοινότητες να χρηματοδοτήσουν από κοινού την επέκταση της ψηφιακής κάλυψης σε απομακρυσμένες περιοχές. Οι συμφωνίες προέβλεπαν χρηματοδότηση ύψους € 102,7 εκατομμυρίων, € 60,6 εκατομμύρια από τα οποία χορηγήθηκαν από το ισπανικό κράτος. Τον Απρίλιο του 2010, η Ισπανία ολοκλήρωσε τη μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή τηλεόραση.

Τον Ιούνιο του 2013 η Επιτροπή αποφάσισε ότι η συγκεκριμένη ενίσχυση είναι εν μέρει ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά και διέταξε την ανάκτησή της. Η Ισπανία ζητεί από το ΓΔΕΕ να ακυρώσει την απόφαση της Επιτροπής.

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου

ΔΕΕ: Απόφαση Banif Plus Bank (HU- Προστασία των επενδυτών- Δάνεια σε ξένο νόμισμα)

C-312/14, Banif Plus Bank Zrt. κατά Márton Lantos και Mártonné Lantos

Η Banif Plus Bank Zrt. είναι ουγγρική τράπεζα. Οι Márton Lantos και Mártonné Lantos είναι πελάτες της εν λόγω τράπεζας. Με τοn Márton Lantos η Banif Plus Bank σύναψε σύμβαση δανείου σε ξένο νόμισμα, για τη χρηματοδότηση αγοράς αυτοκινήτου. Η σύμβαση καθόριζε τους όρους χορηγήσεως χρηματικού ποσού και εξοφλήσεως του δανείου. Η Banif Plus Bank, κατά τη χορήγηση του δανείου, υπολόγισε σε ξένο νόμισμα το ισόποσο της οφειλής σε φιορίνια, βάσει της συναλλαγματικής ισοτιμίας που ίσχυε σε προκαθορισθείσα ημερομηνία. Στη συνέχεια, η τράπεζα αγόρασε από τον Márton Lantos το εν λόγω συνάλλαγμα εφαρμόζοντας την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία αγοράς συναλλάγματος που ίσχυε κατά τον χρόνο καταβολής και του κατέβαλε το ισόποσό του σε φιορίνια. Ακολούθως, η τράπεζα πώλησε στον Márton Lantos το εγγεγραμμένο συνάλλαγμα έναντι φιορινιών, εφαρμόζοντας την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία πώλησης συναλλάγματος που ίσχυε κατά τον χρόνο αποπληρωμής του δανείου προκειμένου ο πελάτης να μπορέσει να αποπληρώσει σε ξένο νόμισμα την οφειλή του, η οποία είχε εγγραφεί λογιστικώς σε ξένο νόμισμα.

Το Ráckevei Járásbíróság, (περιφερειακό δικαστήριο Ráckeve, Ουγγαρία), ζητεί από το ΔΕΕ να διευκρινίσει, μέσω προδικαστικής απόφασης, ποια είδη χρηματοπιστωτικών μέσων εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 2004/39 και ερωτά εάν απορρέει από την οδηγία υποχρέωση αξιολόγησης της καταλληλότητας επενδυτικών υπηρεσιών και χρηματοπιστωτικών προϊόντων για κάθε πελάτη χωριστά.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Estella Cigna Αγγελίδη Τηλ.: (00352) 4303 2582 Μαρία Ζώη Τηλ.: (00352) 4303 2180

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Ελλάδα σε ορισμένα ελληνικά καζίνα

Πληροφορηση για τον τυπο

 

Διάταξη της 22ας Οκτωβρίου 2015 στην υπόθεση C-530/14 P, Επιτροπή κατά Ελλάδας

 

«Αίτηση αναίρεσης της αποφάσεως του ΓΔΕΕ για την κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Ελλάδα σε ορισμένα ελληνικά καζίνα »

 

Ανεπίσημο έγγραφο προοριζόμενο για τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, το οποίο δεν δεσμεύει το Δικαστήριο

 

Έως το 1994 λειτουργούσαν στην Ελλάδα τρία καζίνα, και συγκεκριμένα του Μοντ Παρνές, της Κέρκυρας και της Ρόδου. Η τιμή του εισιτηρίου καθοριζόταν από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (EOT), ο οποίος ανήκει στο Δημόσιο (μεταξύ 2000 και 1500 δραχμών). Με νόμο του 1994 προβλέπονταν η χορήγηση συγκεκριμένου αριθμού αδειών λειτουργίας. Για τα έξι καζίνα που δημιουργήθηκαν μετά το 1995 (της Χαλκιδικής, του Λουτρακίου, της Θεσσαλονίκης, του Ρίο (Αχαΐα), της Ξάνθης (Θράκη) και της Σύρου), η τιμή του εισιτηρίου ορίστηκε σε 15 ευρώ, εξαιρουμένου αυτού της Θεσσαλονίκης το οποίο εκμεταλλεύεται η εταιρία Regency Entertainment Ψυχαγωγική και Τουριστική ΑΕ, για το οποίο η τιμή του εισιτηρίου ορίστηκε σε 6 ευρώ δυνάμει του νομοθετικού διατάγματος 2687/1953[1].

Οι επιχειρήσεις παρακρατούν το 20 % της αξίας του εισιτηρίου το δε υπόλοιπο 80 % αποτελεί «δικαίωμα του Δημοσίου». Εν συνεχεία, η εκμετάλλευση των καζίνων της Κέρκυρας και του Μοντ Παρνές περιήλθε από τον ΕΟΤ στην Ελληνική Εταιρία Τουριστικής Ανάπτυξης (ETA), η οποία ανήκε εξ ολοκλήρου στο Ελληνικό Δημόσιο. Η τιμή του εισιτηρίου στα καζίνα ήταν 6 ευρώ. Το 2009 η Επιτροπή έλαβε καταγγελία σύμφωνα με την οποία η φορολόγηση των εισιτηρίων εισόδου στα καζίνο στην Ελλάδα εισήγαγε διακρίσεις και συνεπαγόταν κρατική ενίσχυση υπέρ των δημοσίων καζίνο.

Στις 24 Μαΐου 2011,  η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 2011/716/EE, με την οποία διαπίστωνε ότι η φορολογική διάκριση την οποία εφάρμοσαν οι ελληνικές αρχές υπέρ των δημοσίων καζίνων, μέσω της συνδυαστικής θέσπισης: (i) δύο διαφορετικών υποχρεωτικών τιμών εισιτηρίων εισόδου στο επίπεδο των €6 για τα δημόσια καζίνα και €15 για τα ιδιωτικά καζίνα, και (ii) ενός ενιαίου φόρου 80% επί της τιμής των εισιτηρίων αυτών βάσει της οποίας (συνδυαστικής θέσπισης) τα ιδιωτικά καζίνα στην Ελλάδα κατέβαλλαν ως φόρο εισόδου το ποσό των €12 (80%x€15) ανά εισερχόμενο πελάτη, ενώ τα δημόσια καζίνα κατέβαλλαν ως φόρο εισόδου μόνο €4,8 (80%x€6) ανά εισερχόμενο πελάτη, συνιστούσε κρατική ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 107 (1) ΣΛΕΕ. Επομένως, η Ελλάδα έπρεπε να ανακτήσει από τα καζίνα αποδέκτες τη μη συμβατή ενίσχυση που χορηγήθηκε μετά την 21η Οκτωβρίου 1999 και να ακυρώσει κάθε εκκρεμούσα φορολογική διάκριση. Η απόφαση έπρεπε να εφαρμοστεί εντός τεσσάρων μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησής της. Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 3 Αυγούστου 2011, η Ελλάδα άσκησε προσφυγή κατά της Επιτροπής. Κατά της αποφάσεως ασκήθηκαν τέσσερις ακόμη προσφυγές [2].

 

Με απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2014 (Τ-425/11, Ελλάδα κατά Επιτροπής), το ΓΔΕΕ έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε αποδείξει ότι το επίμαχο μέτρο παρείχε πλεονέκτημα, όπως επιβάλλεται από το άρθρο 107(1) ΣΛΕΕ και ακύρωσε την απόφαση 2011/716/ΕΕ. Στη συνέχεια, η Επιτροπή ζήτησε την αναίρεση της αποφάσεως του ΓΔΕΕ προβάλλοντας εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 107 (1) της ΣΛΕΕ.

Με τη διάταξή του το ΔΕΕ απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής. Συγκεκριμένα,   για τον ισχυρισμό της Επιτροπής περί της ύπαρξης πλεονεκτήματος υπέρ των δημοσίων καζίνων, το ΔΕΕ κρίνει ότι ορθώς το ΓΔΔΕ βασίστηκε στο ότι η διαφορά που υφίσταται μεταξύ των δύο ποσών, κατ' απόλυτο τιμή, τα οποία πρέπει να αποδίδονται στο Ελληνικό Δημόσιο αντιστοιχεί στο ίδιο ποσοστό των διαφορετικών ποσών τα οποία εισπράττονται από τις δύο κατηγορίες καζίνων και απορρίπτει ως προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη την επιχειρηματολογία της Επιτροπής. Σχετικά με τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι το ΓΔΕΕ κατένειμε εσφαλμένα το βάρος  των αποδείξεων, το ΔΕΕ τον απορρίπτει ως προδήλως αβάσιμο και υπενθυμίζει ότι κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα επιχειρήματα και οι λόγοι που στρέφονται κατά εκτιμήσεων που διατυπώνονται επαλλήλως από το ΓΔΕΕ είναι αλυσιτελή. Ως προς την αξίωση της Επιτροπής ότι το ΓΔΕΕ υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη κατά την εκτίμηση σχετικά με την έκδοση δωρεάν εισιτηρίων, το ΔΕΕ εκτιμά ότι το ΓΔΕΕ ορθώς έκρινε ότι από μόνη της η διαφορά μεταξύ των ποσών που καταβάλλονται στο κράτος ανά πωλούμενο εισιτήριο εισόδου δεν εξασφαλίζει κανένα πλεονέκτημα στα καζίνα με τιμή εισιτηρίου 6 ευρώ και υπενθυμίζει ότι  η περίπτωση των δωρεάν εισιτηρίων εκτέθηκε απλώς ως επιβεβαιωτικό στοιχείο της υπάρξεως του φερόμενου ως λογιστικού πλεονεκτήματος.

 

 

Το κείμενο της διατάξεως διατίθεται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με την κα Estella Cigna Αγγελίδη

Τηλ.: (00352) 4303 2582 Fax: (00352) 4303 2674

 

 



[1] Περί επενδύσεως και προστασίας κεφαλαίων εξωτερικού, που προβλέπει ότι, για τις επιχειρήσεις που συστήνονται με επένδυση κεφαλαίων εξωτερικού, εφαρμόζεται καθεστώς τουλάχιστον εξίσου ευνοϊκό με αυτό που εφαρμόζεται για άλλες ομοειδείς ημεδαπές επιχειρήσεις.

[2] Regency Casino Mont Parnes (Τ-419/11), Regency Casino Thessaloniki (T-635/11), Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας AE (T-14/12) και Athens Resort Casino AE Συμμετοχών (T-36/12).

Μη προσβάσιμες οι περιβαλλοντικές εκτιμήσεις επιπτώσεων πριν τη δημοσιοποίηση των προτάσεων

Υπηρεσία Τύπου και Πληροφόρησης Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΥΠΟΥ αριθ. 137/15

Λουξεμβούργο, 13 Νοεμβρίου 2015

Απόφαση στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις T 424/14 και T 425/14

Client Earth κατά Επιτροπής

________________________________________

Κατά το Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ, οι εκτιμήσεις επιπτώσεων που σκοπό έχουν να κατατοπίζουν την Επιτροπή κατά την κατάρτιση των υποβαλλομένων από αυτήν προτάσεων νομοθετικών πράξεων δεν είναι, κατ' αρχήν, προσβάσιμες στο κοινό πριν από τη δημοσιοποίηση των προτάσεων

Η πρόωρη πρόσβαση στα έγγραφα αυτά θα ενείχε τον κίνδυνο να υπονομευθεί σοβαρά η διαδικασία λήψεως αποφάσεων εκ μέρους της Επιτροπής

Το 2014 η ClientEarth, οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που έχει ως σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος, ζήτησε από την Επιτροπή να της παρασχεθεί πρόσβαση σε δύο εκτιμήσεις επιπτώσεων που σχετίζονταν με την περιβαλλοντική πολιτική της Ένωσης. Η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει πρόσβαση στα εν λόγω έγγραφα, επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι σκοπός των εκτιμήσεων επιπτώσεων ήταν να την συνδράμουν κατά την προπαρασκευή νομοθετικών πρωτοβουλιών στον περιβαλλοντικό τομέα, η δημοσιοποίηση των εν λόγω εγγράφων ενείχε τον κίνδυνο σοβαρής υπονομεύσεως των διαδικασιών λήψεως αποφάσεων στους κόλπους της, πλήττοντας το περιθώριο εκτιμήσεως που αυτή διαθέτει και περιορίζοντας την ικανότητά της να εξεύρει συμβιβασμούς. Επιπλέον, μια τέτοια δημοσιοποίηση ενείχε τον κίνδυνο να δημιουργηθούν εξωτερικές πιέσεις που θα μπορούσαν να παρεμποδίσουν τις δυσχερείς διαδικασίες λήψεως αποφάσεων, κατά τη διάρκεια των οποίων πρέπει να επικρατεί ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης.

Η ClientEarth, μη έχοντας μείνει ικανοποιημένη με την απάντηση της Επιτροπής, άσκησε προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ακύρωση της εκ μέρους της Επιτροπής αρνήσεως.

Με τη σημερινή απόφασή του, το Γενικό Δικαστήριο απορρίπτει τα επιχειρήματα της ClientEarth και επιβεβαιώνει ότι η Επιτροπή βασίμως αρνήθηκε να παράσχει πρόσβαση στα ζητηθέντα έγγραφα.

Το Γενικό Δικαστήριο διαπιστώνει κατ' αρχάς ότι η Επιτροπή δεν προέβη σε εξατομικευμένη και συγκεκριμένη εξέταση των ζητηθέντων εγγράφων. Το Γενικό Δικαστήριο αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι, στο πλαίσιο της προπαρασκευής και της καταρτίσεως πολιτικών προτάσεων (και, ενδεχομένως, προτάσεων νομοθετικών πράξεων), η Επιτροπή δύναται να επικαλείται λόγους γενικής φύσεως αντλούμενους, αφενός, από την επιταγή της διαφυλάξεως του δικού της χώρου προβληματισμού, του περιθωρίου χειρισμών που αυτή διαθέτει, της ανεξαρτησίας της καθώς και της ατμόσφαιρας εμπιστοσύνης κατά τη διάρκεια των συζητήσεων και, αφετέρου, από τον κίνδυνο υπάρξεως εξωτερικών πιέσεων δυναμένων να επηρεάσουν τη διεξαγωγή των εν εξελίξει συζητήσεων και διαπραγματεύσεων.

Επομένως, η Επιτροπή δύναται, χωρίς να προβαίνει σε συγκεκριμένη και εξατομικευμένη εξέταση των εγγράφων που σχετίζονται με μια εκτίμηση επιπτώσεων, να στηρίζεται στο τεκμήριο ότι η δημοσιοποίηση των εν λόγω εγγράφων υπονομεύει, κατ' αρχήν, σοβαρά τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων στους κόλπους της ενόψει της καταρτίσεως μιας πολιτικής προτάσεως, τούτο δε, επί όσο χρόνο το εν λόγω θεσμικό όργανο δεν έχει λάβει απόφαση επ' αυτού.

________________________________________

ΥΠΟΜΝΗΣΗ: Κατά της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου μπορεί να ασκηθεί αναίρεση, περιοριζόμενη σε νομικά ζητήματα, ενώπιον του Δικαστηρίου, εντός δύο μηνών από της κοινοποιήσεώς της.

ΥΠΟΜΝΗΣΗ: Η προσφυγή ακυρώσεως αποσκοπεί στην ακύρωση πράξεων των οργάνων της Ένωσης που αντιβαίνουν στο δίκαιο της Ένωσης. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, τα κράτη μέλη, τα όργανα της Ένωσης και οι ιδιώτες μπορούν να ασκήσουν προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Δικαστηρίου ή του Γενικού Δικαστηρίου. Αν η προσφυγή είναι βάσιμη, η πράξη ακυρώνεται. Το καθού όργανο της Ένωσης οφείλει να καλύψει το ενδεχόμενο κενό δικαίου που δημιουργεί η ακύρωση της πράξεως.

________________________________________

Ανεπίσημο έγγραφο προοριζόμενο για τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, το οποίο δεν δεσμεύει το Γενικό Δικαστήριο

Το πλήρες κείμενο της αποφάσεως είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα CURIA από την ημερομηνία δημοσιεύσεώς της

Επικοινωνία: Estella Cigna-Αγγελίδη  (+352) 4303 2582

Subscribe to this RSS feed